Aytaç ÖREN                               Ağustos 2026, Sayı: 384, Sayfa: 70

Bir sürgün yeridir şehir. Acı ve kıvranışla başlar hayat. Şehrin/insanın etrafı kırla, doğayla çevrilidir. Yok edilemeyenin içinde insanın açtığı(nı sandığı) kapanacak olandır. Görmez insan şehrin karanlığında kendini ve diğerlerini/diğer olanları. Güneş, pencerelerden, betonlardan kamaştırır insan gözünü. Gece ay dınlatıldıkça gökyüzü karanlıklaşır.

Yazının Devamı İçin Tıklayınız.